Mir – the happy hamster

Omdat Bart niet goed genoeg was

Een nieuw semester, een nieuwe examenperiode. Daar hadden we naar uitgekeken! Hopelijk kan ik de goeie trend verderzetten en het jaar afsluiten zonder tweede zit – ook al zal dat niet zo eenvoudig zijn, zeker niet met die fantastische 0 dagen blok in gedachten. Inderdaad, gisteren heb ik reeds een eerste examen gehad. Het ging vlot. En zoals men zegt: goed begonnen is half gewonnen, zo zal ik die positiviteit de volle vijf weken trachten vol te houden.

Een extra motivatie is alvast een nieuw, rondkruiperig beest in het kotje van Sara.
Er is een tijd van komen en gaan en zo is Dietertje een tijdje geleden naar de dierenhemel vertrokken. Hij heeft een mooie rustplaats gekregen in het hartje van Gent onder de Gladde Iep. Ik begon het geritsel op mijn kot echter te missen, dus is er sinds kort een nieuwe bewoner in de Herfststraat. Piepjong, klein en erg springerig. Ik heet u welkom: Mir. (Mir oftewel Vladimir, niet genoemd naar het Russische ruimtestation – doch de betekenissen vrede en wereld willen we graag behouden – maar puur zo genoemd om zijn grootte.)
Een fotoreportage staat uiteraard al op het programma.

Succes aan allen die blokken gaan!
Maar vooraleer ik ga… nog een overzicht:

maandag 18 mei: Modelleren en simuleren van biosystemen (P)
woensdag 20 mei: Levensmiddelenchemie (P)
dinsdag 26 mei: Modelleren en simuleren van biosystemen
dinsdag 2 juni: Chemische analysetechnieken
maandag 8 juni: Procestechniek
vrijdag 12 juni: Reactiekinetiek en reactoren
vrijdag 19 juni: Levensmiddelenchemie

dinsdag 23 juni: Projectverdediging

Week 2

De drukke tijden komen eraan: start van het project lignine, waterzuivering bij GRC… Vooral de eerstkomende twee weken zullen even doorbijten zijn; ondermeer door die laatste taak die standvastig in april-mei werd gepland en plots gewoon in maart blijkt te zijn. Ja, dat is héél binnenkort. En zeggen dat ‘t puur om communicatiefouten met de lesgever gaat. In tijden van hoogtechnologische vernuftigheden zou men toch verwachten dat men die ook gebruikt. Helaas opteerde de heer in kwestie voor de muur (die nog niet eens tot mijn vaakst bekeken muren behoort, teleurstellend dus). En zo misloop je informatie voor op z’n minst een week of zo, wat op zich niet lang is, maar toch alweer voldoende om plots te moeten zeggen: “Quoi?” met de meest verontwaardigde blik ooit. Je prioriteiten worden door elkaar gehaald en dat vind je niet fijn. Niet.

Gelukkig zijn er ook nog àndere dingen die je wél gelukkig maken. Zoals de aankoop van een nieuwe harde schijf bijvoorbeeld. (Wat extra ruimte op je pc, het is een zegen. Met dank aan mijn persoonlijke leverancier.) Of, het verzamelen van de boeken die bij De Morgen komen. Geef toe, voor €4,95 kun je ze toch niet laten liggen. De kwaliteit van de kaft laat misschien wel wat te wensen over, maar het gaat nog steeds om de letters die er in staan. (Oh ja, in Ondineke is er een blad dat buiten de marge is gedrukt… Triest.) En… bij de geneugten des levens dient ook vermeld te worden dat ik een heerlijk nieuw restaurantje – Thalia – heb ontdekt in Gent. Ik mag er dan wel honderd keer voorbij gewandeld-gefietst zijn, het was vorige week de eerste keer dat ik er ging eten – mét mijn leverancier. Op het menu staan enkele vleesgerechten, standaard en speciale pastaschotels, frisse slaatjes én last but not least quiches. Wij genoten van een slaatje met geitenkaas en honing, een quichepunt met ham, gandaham en pompoen vergezeld van een wijntje. Een chocomousse en koffie sloten het etentje af. (En wat ook het vernoemen waard is: het prijskaartje is bijzonder mild.) Maar, uiteraard worden niet alle leuke dingen vergezeld van een rekening: het vriendje is nog steeds de voornaamste factor voor een goed gevoel en ja hoor, (meestal) gratis. Daar moeten wij ook eens gaan eten!

Hop, koffiefilter! (Ik ga weer aan de slag…)

Mijn resultaten

3de bachelor in de Bio-ingenieurswetenschappen
- afstudeerrichting Chemie en voedingstechnologie -

Voeding van de mens               11
Statistische dataverwerking               12
Polymeren               14
Biokatalyse en enzymtechnologie               15
Proceskunde               19

fotografie: Laurent Van Assche
concept en tekst: Koen Ilsen

Tristesse

Dat was het mooiste en meest trieste berichtje dat ik bij de aanvang van een nieuw jaar ooit gekregen heb. En als het aan mij gelegen had, was ‘t misschien allemaal niet zo gelopen, hoor. Ik vond het fijn daar, zo met de koffiekoeken ’s ochtends en met een Leffe ’s avonds in de hand. Niet dat dàt er uiteindelijk iets mee te maken had, maar het was gewoon zoals een thuis hoorde te zijn. Met z’n allen onder één groot deken. Fijn. Het ergste is dat wij, precies wij, er nog het meest van hebben afgezien terwijl we er niets mee te maken hadden. Is dat niet zo? Ik herinner me je tranen nog. Misschien heeft hij er nooit gelaten, dat weet ik niet. Maar kijk eens aan… elk maakt zijn keuze en uiteindelijk brengt het ons toch altijd in een betere situatie.

En al las ik toch nog pijn, (Niet tussen de regels, maar helemaal letterlijk, zomaar centraal in die ene zin. En het raakte me. Misschien moet je dat gewoon maar weten. Ja, geraakt… en verwonderd, dat was ik. Maar toch ook weer niet. Kan je me dat uitleggen? Het is zo vreemd.) toch hoop ik dat je minstens even gelukkig mag zijn als toen. Maar denk nog ’s terug zo nu en dan. Beloof het me.

Tomaten

Je lacht altijd zo leuk. Elke keer ik aan je huis voorbijwandel met m’n blik de andere kant op, maar toch net niet ver genoeg gekeerd om je niet te kunnen zien. En dan zeg je warmpjes daag terwijl je huis zo koud en leeg is. Je baard staat weken ongeschoren en je mond die er amper doorheen te zien is, zegt: Kom ’s binnen! Kom’s voor een kop!

Binnen je muren is in jaren geen warmte meer geweest dus kopen we tomaten. Twee. Wacht! Je loopt vaak mee. Dan laad ik m’n mandje vol en koop jij twee tomaten voor de week. Ze zijn rood en dat is warm als je maar genoeg gelooft.

‘t Is op.

De ontsnapping

Wat kan Dieter toch heerlijk acrobatisch zijn…

Summier

‘Wat denkt u, monsieur, hoeveel gekken hier wonen? Ze zien er allemaal heel verstandig uit – maar als je ze beter leert kennen – ik zeg u: ergens is bij iedereen wel een steekje los!’
Sergeant Andratte schraapte zijn keel en wuifde zich met zijn kepie lucht toe. ‘Zei u niet monsieur, dat er cognac klaar stond?’ vroeg hij.
‘Ja, natuurlijk! Sergeant, u bent een man van de realiteit. Laten we naar binnen gaan.’
Het was koel in het grote woonvertrek. Zipka deelde de cognac rond. Ze dronken stilzwijgend, staarden in hun glas en dachten na. Alleen Kathinka liep onrustig in het vertrek heen en weer, daartoe aangezet omdat ze haar zenuwen niet helemaal onder controle had. Ze voelde iets – het ‘hing in de lucht’ zoals men zegt, maar ze kon het niet onder woorden brengen.
‘Vertelt u eens,’ zei dr. Bombette ten slotte. Hij genoot van zijn derde glas cognac op een manier zoals alleen de Fransen dat kunnen.
‘Madame heeft u toch al zeker alles al verteld, dokter…’
‘Summier!’ Dr. Bombette ontpopte zich als een uitzonderlijk eerlijk en rechtlijnig iemand.

-

‘Waarom wilt u vluchten?’

‘Ik wil voorkomen dat op míj, als plaatsvervanger van alle mannen, wraak genomen wordt.’

Kijk nou toch

hoe mooi je timen kan.